Naked and vulnerable

Pfff fuck.
It's so easy to embrace it all when its love and light and silent. When I feel tension or contraction I just want to put it away. Hide it. Ignore it. Not wanting to feel it. Aaarghhh.. I have the tendency to not speak up for myself, to let everything be as it is, as a way to not confront myself or others with bullshit. I make things bigger as they seem with ignoring it. Until it just become too much to hold it and it just poors out.

I know allowence is the only way. To see it, feel it, allow it. But its so friggin scary to face myself. To face my fears, the fear of rejection. Bluuuuuuuuhhhhh. I just want to run away and get a normal boring, but safe office job.. 
Ahhh wait. NO. I feel my fire, no no no, no way back. So.. What is happening? How do I feel? Be with that. Feel that. How can I be curious to this situation, and see it as an invitation to learn, to grow?

So.. An invitation to myself to dare to confront and to dare to be honest. More and more, and to recognize it faster when Im hiding.
Shredding skin, shredding layers, becoming naked and vulnerable.. Falling into pieces and putting myself back again to make a cleaner and stronger puzzle. Jup, being human, sometimes - a struggle.


Life is a retreat. If I can do it, you can do it too.

After joining retreats myself, I used to feel a bit scared of going back home. Home felt like another world. With people being harsh, my work environment filled with stressful deadlines and had the feeling I had to prove myself so much. I missed a sense of purpose. I had issues with integrating things in my daily life.


I recognize it in friends and in participants of events. Running from retreat to retreat, but feeling sad and empty back home. Going away for a weekend or a week can be lovely for inspiration, for perspective, for driving deeper, for support, oh yes, big fan of them. AND. What can you change and do in your daily life, so you actually don't NEED it. That a retreat becomes like a treat. An extra. A cherry on top of your awesome cake - the cake being a beautiful life you have created for yourself.


After hosting a training this weekend, I woke up today, started dancing, having breakfast in the sun and now Im on my way to the forest to fuel myself with trees, silence and the singing birds. Tonight im having a beautiful singing circle. There seems to be not much of a difference any more with retreats..


It is possible. If I can do it, you can do it.
So, what can you do today to live the life you don't want to retreat from? What small step can you take? Go for it.. Make your life a retreat. Allow yourself to receive this beautiful world, this beautiful creation, you deserve it.


Ok, an honest, personal post.. that's where the growing is right?

- On.. jealousy -

This girl. When I was in one of my baddest moods ever like two years ago, she was unexpectely staying over in my house and well.. I wished she did not exist. Me being super grumpy, she super happy sunbathing in her underwear. This girl is traveling around the world, dancing, enjoying life.. And man, I had such judgements towards her. Too 'sexy', too free, too confident, too much enjoying life - like: this can't be real. And, more importantly: this is not for me.

So I closed off. I've sort of erased her from my memory, or at least I've tried haha. But I would not be me if I would not investigate these kind of situations. And I've found that in my resistance towards her, I've discovered jealousy. I was jealous of her freedom - of living, of being, of expressing. Aha.. So what can I learn from this woman? After I met her in real life, I became more curious and opened up.. and started following more of her work.

I've joined one of her free courses and more after that, and uhm YES. It literally turned my world upside down. It made me way more confident in what I do, gave me the tools to actually make my dreams happen, made me step up my game, and well.. tomorrow starts my third retreat of this month which would probably not be the case if I did not open up for this program. Super thankful for turning jealousy into curiousity, learning and eventually dancing together :)


Do you recognize? I wonder, do you find yourself being jealous sometimes? Who are you jealous of, and what is it trying to show/teach you?

If you've been following me, you've seen the shift. And I can say that Ronja & her partner Leonie have been a big part of my support and inspiration. This stuff works. And, they are hosting another free week of inspiration, so no risk at all. Just short, deep and playful inspiration sessions for the day.

It is so nice to invest in yourself, even only a few minutes per day. So if you're curious, this is my invitation for you to open up, let these ladies help and inspire you. You can find more info/sign up here:



And Ronja, you rock. Thanks for the reflections, sharing yourself - looking forward to more singing and dancing together

Magic Of Life

- Tears of gratitude

Yesterday I was on the road and it suddenly got me again. My heart was dripping with tears of gratitude. That I can live my life this way. Feeling absolutely free. Since I step up, since I have the courage to follow my heart's desire for some years now, life is unfolding in such magical ways.

Nature takes care of all, when we start trusting in it. Trusting in our own capabilities, in our inner voice.
I would like to share things that really helped me along the way, and still do. Everyone is different and everyone has their own way, yet it might inspire you:

- Infinite support
Marco is one of my biggest cheerleaders (haha - now I see you in a cheerleader suit jumping up on down). Friends/family who know what you're about, who believe in you and who remind you how friggin AWESOME you are. Collect them! Honestly - thank YOU Marco.

- The fuck it mentality. 
I used to give soooo many fucks. On what other people would say, think.. Ofcourse it can go deep > you don't want to be rejected by the people you love. I was SO afraid of that.. But know that people who love you truly, will stay and support you no matter what you do. Just do it.

- What is this perfect for?
Circumstances are just circumstances - they don't mean anything unless you give meaning to it. Have no expectations. If you find yourself dissapointed, you're busted on having expectations. Which is totally human, so don't blame yourself. But instead of complaining, know that everything happens for a reason. You just might not see that reason yet. So ask yourself: 'what is this perfect for?' and open up to lessons so you can grow.

- Love yourself
Such a hard one. I used to be so hard to myself. Holy shitfuck. That shift, shifted my whole world and being. Start loving yourself, it is really not that hard. Don't become too attached to other people, find it in yourself. You get the love you think you deserve, so this one starts with you. The longest relationship you have is with yourself, so invest in that.
Some tricks:
I cuddle myself in bed
I wink to myself when I see myself in a mirror or window
Have a romantic date night with yourself - nice food/candle

- Share
Share everything you know, share your love. Share your light. Share, give it all away. Feel abundant - everything is already here - there is never a lack of things. When you tap into that, it all comes back to you in suprising forms.

What works for you?
Fuck it! Go for it! Stand up! Wake up. Follow your own way.

PS. Want more? I created a program together with Rashma about finding your way. What is your way? What is your flavour?

We don’t know. And we can’t tell you. Nobody can. 
You have to find it out yourself. Learn to listen to yourself. But you don't have to do it on your own. Embark on a journey with us, where you will not recognize your life again afterwards. A journey provided with focus, inspiration, concentration and questions. We provide an environment in which you dive into your way. Check it out here.



Thoughts are not the truth, and ultimately they are not even yours. They are only voices, sounds, suggestions, opinions of the mind, coming and going all the time, like a flock of birds singing, every bird singing a different tune; a different opinion, suggestion, perspective. You are not the birds; you are the wide open space in which the birds can sing, the awareness that holds the birds, the silence underneath and inbetween. 

Do not try to silence the birds (for that makes them sing even louder) or destroy them (for they are only parts of yourself longing for love) but allow them to sing, and fly, for that is your power, and your freedom. The "I am a failure" bird can sing, and the "I am a waste of space" bird can sing, and the "I am the most wonderful bird" bird can sing, and all their inbetween friends can sing, and you are a giant nest of awareness, a bird sanctuary, never defined by the chorus of opinions, nor at war with it, the great I AM & BEYOND, undefinable.


After yesterdays workshop at the School of Arts Utrecht (HKU), Ive asked the teachers what they would like to be reminded of. It is so much fun to read the notes, I love to share some:

* The space that I often don't feel, but that is always present
* Being unexpected authentic
* Let the unknown take me and enjoy, explore and adventure
* Im an awesome photographer, I have a super strong fire inside of me that will keep me forever warm
* The power and energy that lies in excitement
* Play

What do you find important and valuable, but tend to forget? And how would you remind yourself? Maybe some of these sparkled something inside of you, they did with me  Enjoy your day!


'Nobody ever had a bright idea while they were attacking a machine-gun nest ' - John Cleese

Forcing new ideas to come up, forcing inspiration just doesn't work for me. 'I need to write a really good text' or 'I have to come up with the brightest idea, NOW please'. Haha, what a struggle that can be.

It may sound like a paradox, but to be able to do my work, I need to actually stop working. You will probably recognize that the most creative and brilliant ideas you've had, came while you were enjoying yourself. Inspiration and creativity come from the unconcious. When you're relaxed. When you're under the shower, working out, dancing, in the sauna, walking, or chatting with a friend about random stuff. 

So whenever you're working on something and you feel stuck, I would suggest: shake it off! Go do a thing that is completely different, jump around, get on your head, play a game, go outside. 

You might find yourself reading this in a grey, dull office place. OK. I have been there. A couple tips that helped me (also if you're not in a grey, dull office place):


It puts you and your work in perspective.

Go to the toilet, close your eyes, take a couple breaths and zoom all the way out. See yourself, and zoom: sitting on the toilet - being in this building - being in this neighbourhood - being in this city - being in this country - being in Europe - being in this continent, being on this earth, being in this universe - being beyond this universe. Stay there for a while. And then come back. 


Get a buddy or go alone, silence your phone, and make sure that you get some fresh air everyday. Walk around the area, find a park nearby, breathe in the fresh air. Feel the wind on your skin, your feet on the floor.


If you're interacting with a lot of colleagues or clients all day, it is nice to create some space to be alone and to have a break of all the interaction. So many people and stories can trigger a lot which can cause a lot of energy leaking. For instance: have lunch somewhere else on your own, sit/meditatie in the prayer room if you have one, work on a floor where nobody knows you, go to a coffee place, etc.


Book a room, or go to the toilet and have a silent disco with your headphones and just start crazy moving and dancing for a couple minutes. You will feel absolutely fresh and livily afterwards, I promise!


A silent disco on your own is pretty useful and productive and good for your company ofcourse, but it might be a bit boring to do it all by yourself (Click for Celine Dion - All by myself). It is so much more nice to find other people inside your company who will join you (Jack Johnson - Better together). So you can have weekly or daily minutes to remember each other to relax, to enjoy, and to get some inspiration. Maybe not like this..... 

So whenever you feel you're way too much stressed or need inspiration - have a break. It feels like a contradiction but I promise you: it works.

How do you get your inspiration? Please let me now if you've tried some of the above and how it works. Let's share, learn and let's shake things up!


PS. Can you use some help with this? I guide creativity and inspiration sessions, would love to take your team/organisation on an adventure. For info/bookings: check my website, mail to


I can't emphasize it enough: if you do what you've always done, you'll get what you've always got. You don't know what you want? You're somewhat satisfied, but something is itching? Something feels not complete? Do you think things will change, without you changing? 

When you keep going, keep being distracted, being addicted to your phone, don't have one free moment for yourself, you'll keep dancing in the same circles all the time. If that is what you want - perfect. If it is not what you want - it is up to YOU to make a change. 

Do you feel done? Done with where you are at, and ready for a change? To REALLY make a change? To discover who you are and what you want? Ready to step our of your victim role and take responsibility for yourself? To know that your feelings and your life is happening the way it is, because of you. And not because of something or somebody else.

YAY! That is awesome! Three steps that can help you from here:

1. Sit down. 
Deep down you know what you want, find the time to listen to it. To sit down, become silent, go offline. Sit with yourself and listen. Ask yourself: what do I want?

2. Follow your curiosity. 
What are you excited about? What would you like to know more off? Follow that.

3. Act.
Feel the fear and do it anyway.
Who inspires you? Go talk to that person. Need help? Get help. Join a course, read a book, hire a coach, meet-up with a friend and inspire each other. Even when it is scary: feel the fear and do it anyway. 

With all my love. GO!



Fucking for virginity – that’s how sharing words about silence feels like; useless. But yeah, silence is such a treasure, it needs to be shared. I see so many teachers, workshops, books, medicine/drug use everywhere – consuming movements, from out to in. 'Fingers pointing at the moon - if you watch the finger, you can't see the moon'. I feel very grateful for all the teachings that I’ve got and still get from outside. BUT.
Shit really shifts, when you shift. From outwards to inwards.

Who are you? What is inside of you? What makes you wiggle your tail? What do you like? Do you know? I used to be clueless. And although I can’t explain, I can share the importance of silence. By listening, things get clear. I like to see it as a bottle with mud. You’re shaking your bottle probably a lot – working, busybusybusybusy, living your life, being online all the time.

If you put the bottle down (bottle = yourself) and just watch how the mud settles and the water becomes clear. Frightening it can be. Uncomfortable it can get. Yes. But wow – it’s priceless. In silence, you shut up, and after a while, your thoughts do so too. Things become clear. And light. And funny. And so, so simple. It’s an experience you have to experience by yourself, but you don’t have to be alone. I wholeheartedly recommend you to find some silence. To stop. Surrender to silence. It is the biggest gift you can treat yourself (and your environment) with. My 2 cents.

PS. Looking for a silent place with guidance to go inward? Lucky you. In this week we provide you with lots of silence. No strict vipassana, but enough silence to go deep into it. With attention for integration. Early bird until the 10th of December. You are so, so welcome:



Surrender, my friend

Stop. And breathe
You don't have to search
You don't have to try

Lean back and see what is already here
You are already here

See how nature takes care of everything,
And for you are nature - why wouldnt it take care of you?

Trust, my friend. As you trust to wake up after you fall asleep. 

And float in this infinite mystery.
Allow yourself and see

Let's love. Let's dance.
Can you feel that?


Im awake and writing all night
The words wont stop flowing
Like a stream that keeps going

And its allright, I dont mind
Rhyming is kind, although I am tired,
I am not blind

The effect of the words and their meaning are here to unwind
Patterns and behaviour that binds
What you can let go of, reminds

Us of the layers and masks we keep holding onto
Even when it doesnt serve you
Even when its not true

Cookie dough ice cream serves you more
So drop what isnt serving, become mature

Stick to the simple,
Learn from your nature

Wake up from your dream,
And please. Enjoy the ice cream.

Hoezo ben jij altijd vrolijk?

Hoezo ben jij altijd vrolijk? Vroeg een collega laatst. Uhm. Ben ik niet. Het is zo makkelijk om alleen de fijne en vrolijke aspecten van je leven te delen. De rest 'hoort niet op Facebook' of voelt te intiem om te delen. Terwijl dat juist een verkeerd beeld schept. Dus. Een ander stukje Eva. Zucht, here we go.

Vorig jaar heb ik zes weken ziek thuis gezeten. Een deel daarvan volledig in de war. In paniek. Angstaanvallen. Mezelf kwijt. Nergens was het veilig. Er was een plekje onder m'n bed, tussen lades in, waar ik me kon verstoppen als 'ze' me kwamen halen. Voelde me moederziel alleen, onbegrepen en had het gevoel dat het nooit meer over zou gaan.

Pff holy shit. Nu dankbaar voor de ervaringen, voor de lessen, voor het vangnet van vrienden en familie. Grenzen aangeven, zelfliefde, goed voor m'n lijf zorgen. Blijven dansen Eef. Meer schijt aan anderen hebben en mijn eigen weg volgen. Ookal raak ik 'm soms weer even kwijt, ik heb m'n grond weer gevonden. En ik blijf leren. Maar holy. Shit. Ik maak een diepe buiging en voel mee met degene die er in zitten en/of er minder makkelijk uitkomen.

Leven kan best een dingetje zijn. Soms lukt 't niet alleen. Dan mag je echt om hulp vragen. En als 't goed met je gaat, knijp in je handjes.. Laten we oog hebben voor elkaar. 


Echt niet. Jij bent goed genoeg. Wat jij vanuit jezelf brengt, is goed genoeg. Je bent de fucking bom. Ja, nu al. Nee, daar hoef je niets voor te veranderen. Adem dat maar es ff in.

Als je je best voor iets doet, zeg je eigenlijk: ik ben niet genoeg. Je kunt jezelf forceren om iets ‘beter’ te doen, maar dan is het niet echt. Dan probeer je. Je probeert iets te zijn of iets te doen – daarmee BEN je het niet. Laat je het van nature uit jezelf komen, dan voel je dat het klopt.

In het begin voelde het onnatuurlijk om op te geven. Passief. Lui. Weeeerrrrrstand. Ik was er toen van overtuigd dat ik nog niet goed genoeg was. Niet slim genoeg, niet scherp genoeg. Zodra ik merk dat ik ergens hard voor aan het werken ben, gebruik ik dat als herinnering om achterover te leunen. Ssssht, stil maar Eef. Geef maar op. Geef je maar over. En dan gebeurt alles moeiteloos en met onverwacht verbluffend resultaat.

Je hoeft je best niet te doen. Doe maar gewoon zoals het jou van nature af gaat. Want dat is goed genoeg. Jij bent goed genoeg, daar hoeft niets voor te veranderen.

Over liefde, door Osho.

A mature person does not fall in love, he rises in love. The word ’fall’ is not right. Only immature people fall; they stumble and fall down in love. Somehow they were managing and standing. They cannot manage and they cannot stand – they find a woman and they are gone, they find a man and they are gone. They were always ready to fall on the ground and to creep. They don’t have the backbone, the spine; they don’t have that integrity to stand alone.

A mature person has the integrity to be alone. And when a mature person gives love, he gives without any strings attached to it: he simply gives. And when a mature person gives love, he feels grateful that you have accepted his love, not vice versa. He does not expect you to be thankful for it – no, not at all, he does not even need your thanks. He thanks you for accepting his love. And when two mature persons are in love, one of the greatest paradoxes of life happens, one of the most beautiful phenomena: they are together and yet tremendously alone; they are together so much so that they are almost one. But their oneness does not destroy their individuality, in fact, it enhances it: they become more individual.

Two mature persons in love help each other to become more free. There is no politics involved, no diplomacy, no effort to dominate. How can you dominate the person you love? Just think over it. Domination is a sort of hatred, anger, enmity. How can you think of dominating a person you love? You would love to see the person totally free, independent; you will give him more individuality. That’s why I call it the greatest paradox: they are together so much so that they are almost one, but still in that oneness they are individuals. Their individualities are not effaced – they have become
more enhanced. The other has enriched them as far as their freedom is concerned.

Immature people falling in love destroy each others’ freedom, create a bondage, make a prison. Mature persons in love help each other to be free; they help each other to destroy all sorts of bondages. And when love flows with freedom there is beauty. When love flows with dependence there is ugliness.

What if money was no object?

Tessa (Yogabird) schreef speciaal voor deze blog haar mooie, persoonlijke verhaal omdat het mij inspireerde en ik zeker wist dat ze anderen ermee kan raken. Vervolgens stelde ze me de vraag terug; of ik mijn verhaal wil delen. Haha das dan even andere koek, maar hier komt ie: 

‘What if money was no object’? vroeg Alan Watts tijdens de minor Charismatisch Leiderschap die ik zeven jaar geleden volgde. Zo van: je ontdekt een passie, vervolgens hoef je nooit meer te werken want wat je doet is zo fantastisch leuk dat het niet uitmaakt of je er wel of geen geld voor krijgt. Bullshit. YAY it’s Monday onzin. Rete-irritant vond ik. Het frustreerde me. Tja, blijkbaar had ik daar iets te leren…

Ik geloofde simpelweg niet dat zoiets voor mij was weggelegd. Mijn leven was altijd best prima. HBO netjes afgerond, Master erachteraan. Toffe bijbaantjes. Ik vond het wel leuk, best interessant allemaal. Maar of dit ‘het’ nou was? Uhm - nee. Maarja, wat dan? Hoe weet je wat dan wel? Hoe pak je dat aan? Ik had geen idee. Ik kan best dingen, maar ik kan ook veel niet. Echt een expert ben ik niet ofzo, dus moet ik dat worden, maar ja in wat dan? Ik ga toch geen jaren investeren in iets waar ik niet zeker van ben? Toch bleef het idee van een moeiteloos leven steken, en daarom ben ik gaan zoeken.

Dat zoeken ging van af en toe stilstaan bij de ontevredenheid over mijn leven, naar steeds intensievere stappen. Zelfhulp boeken verslinden. Ik ging vier maanden alleen op reis (eenzaam, doodeng, confronterend). Ik begon aan een traineeship (intensief, spiegelend, leerzaam), ging aan de drugs en plantmedicijnen (hallucinerend, hemel en hel, verhelderend). Daar kan ik nog uren over doorlullen maar misschien kunnen we dan beter eens een kopje thee drinken (verveine of ayahuasca – whatever flows your boat).

Dankzij die zoektocht, heb ik mogen leren over wie ik ben en waarom ik doe wat ik doe. Ik vulde mijn leven met dingen omdat ik dacht dat het van me verwacht werd. Omdat mijn omgeving dat ook zo deed. Ik had blijkbaar de overtuiging dat ik nooit goed genoeg kon zijn met wie ik was. Het moest altijd beter, ik moest mijzelf altijd bewijzen. Ik keek vanaf kleins af aan op tegen mijn broer, zus en ouders en dacht: ‘als ik precies zo wordt als zij, dan mag ik er zijn.’ Met dat streven, verloor ik het plezier in alles wat ik deed.

Voorbeeldje: ik werd na jaren trainen eindelijk toegelaten tot (voor mij) dé danscrew van Nederland of misschien wel van de wereld. En ik vond het verschrikkelijk, omdat ik jaloers was en omdat ik mijzelf alleen maar aan het vergelijken was met professionele dansers. Ik had er geen lol meer in en heb toen twee jaar lang niet gedanst. Terwijl dansen sinds ik loop mijn uitlaatklep is. Gevolg: ongelukkig.

Na jarenlang zoeken, zijn onderweg een aantal dingen blijven hangen. Dat stilte mij rustig maakt. Dat in stilte alles wel goed is. Dat ik dans. Dat ik eigenlijk goed ben zoals ik ben, dat er niets anders hoeft. Dat ik dingen kan, en dingen niet kan en dat dat het is. Dat ik niets hoef te bewijzen. Dat ik er mag zijn precies zoals ik ben. Klaar. Ik heb geleerd de focus te verleggen naar wat ik goed kan, wat ik fijn vind. En dat maakt leven zoveel fijner. Leren en ontdekken in wat bij me past.

Vanuit die ruimte, kwam van alles als vanzelf op me af. Ineens hield ik avonturen en workshops. Alsof het leven me zetjes begon te geven omdat wat ik deed, klopte met wie ik ben. Het kostte me geen moeite, het was als vanzelfsprekend. De boel viel op zijn plek. Het paadje klopte, en elke stap die ik in die richting durfde te zetten, was als thuiskomen. Zonder precies te weten waar het paadje heen zou gaan.

Het was logisch dat ik ontslag nam bij het traineeship, en stapje voor stapje doe ik steeds meer wat nu past: mensen mee op avontuur nemen en Fluisterhuisjes organiseren. En ineens merkte ik: het maakt me niet uit wat men me hiervoor betaald, want ik doe het toch wel. Zo tof vind ik het. Oja, hoi Alan Watts.

Leven ervaar ik nu als surfen. Oefenen. Soms komt er een gigantische golf en val ik van mijn plank en word ik meegesleurd en voelt het als verzuipen in zout water. Zand dat schuurt en mijn bikinibroekje dat tussen mijn billen snijdt. Soms lig ik gewoon te chillen op die surfplank en dobber ik een beetje heen en weer. En alles daar tussenin.

Ik heb geen controle op de golven, dus ik geef me over en vertrouw op de oceaan en op mijn surf en zwem en dobber en drijfkrachten (en eventuele zwembanden of reddingsvesten). Ik voel me extreem rijk. Ik heb een lijf dat werkt, eten, veiligheid en liefde. Wow, hoe bijzonder is dat? Wat een geluk dat ik hier ben geboren en dat ik dit mag ervaren. Zijn met wat er is. Het is goed zo.

F*ck it! Tessa vertelt.

Tessa ging mee op avontuur en deelde haar verhaal. Inspirerend vond ik het. In het kort: ze kreeg een ongeluk, een whiplash, en besloot vervolgens haar leven om te gooien. Lees hieronder waarom ze er dankbaar voor is. F*ck it! Do what you love. Tessa vertelt:

'Zo’n drie jaar geleden had ik het goed voor elkaar, dacht ik. Een serieuze baan, vaste relatie, leuk huis, fijne vrienden. Ik ging helemaal op in het ‘leuke’ werkende leven, met een mobiel van de zaak; maximaal bereikbaar voor de non-stop stroom aan inkomende e-mailtjes.

Op een vrijdagmiddag in juni reed ik terug naar huis met een hoofd vol plannen voor het aankomende weekend. Ik had nog precies 20 minuten om thuis om te kleden, iets te eten te scoren en naar het theater te gaan waar ik mijn ouders zou ontmoeten voor een voorstelling.
Al wachtende voor het stoplicht, draaide ik het volume van de radio iets hoger, om ongegeneerd mee te kunnen zingen met Budapest.
Op dat moment klapte een auto achterop mijn auto, waardoor ik op mijn voorganger botste.
Toen mijn hoofd terug klapte op de hoofdsteun dacht ik nog dat ik er goed vanaf gekomen was. Niet wetende dat dit het domino steentje was dat mijn hele leven, zoals het op dat moment was, om zou laten vallen.

Ik had een whiplash opgelopen, waardoor ik kramp had, maar ook hoofdpijn, korte termijn geheugenverlies, intolerantie voor prikkels, etc. Lang heb ik mij verzet tegen mijn grenzen.
Ik had geen tijd om ‘ziek’ te zijn. Ik was 23 jaar en bezig met LEVEN. Ik wilde de nieuwe beperkingen niet accepteren. Ik raakte in een korte tijd van alles kwijt: mijn functie, mijn relatie (en daarmee het huis waarin ik woonde) en last but not least - mijn fysieke gezondheid.
Alle fundamenten waar ik op leunde, zakten in elkaar. Ik probeerde de fundamenten weer op te bouwen, met een huurhuisje, andere functie op kantoor en ga zo maar door. Echter was er in mij iets veranderd. Ik zag een bepaalde zinloosheid in die ik niet meer niet kon zien, vooral in het (zoveel) werken op kantoor. Ik realiseerde me dat ik niet langer energie kon stoppen in iets waar ik niet volledig achter stond.

Uiteindelijk besloot ik mijn baan en huurhuisje op te zeggen, mijn spullen te verkopen en naar Peru te gaan. Na een fantastische reis van twee maanden ben ik weer thuis gekomen en heb ik me ingeschreven voor een yoga teacher training.
Ik doe al zo’n 12 jaar aan yoga en na wat vriendschappelijke lessen te hebben gegeven aan oud collega’s, merkte ik dat ik veel energie krijg van het overbrengen van yoga en meditatie. Dit was de start van mijn leven nu, als ZZP yogadocente (zie Yogabird). Ik heb het risico genomen om mijn vaste contract op te zeggen om deze stap te nemen. Het gevolg is dat ik nu wat minder makkelijk uiteten kan, nieuwe kleding kan kopen, of op reis kan gaan. Echter heb ik nog nooit zo’n luxe leven gehad! Ik heb elke dag zin om naar mijn werk te gaan en elke dag voel ik vrijheid en ruimte in het leven.

Elke keer als ik nu Budapest op de radio hoor, zet ik de radio een stukje harder, glimlach ik naar mezelf en dank ik de persoon die even niet oplette op een vrijdagmiddag in juni 2014.'

Mijn stilteverhaal.

Als kind was ik vooral aan het observeren. Aan het kijken, luisteren. Als na een druk gesprek aan tafel naar mijn mening werd gevraagd, had ik geen klinkklaar antwoord. Ik was te druk met luisteren. Met alle indrukken binnen laten komen. Anderen horen. 

Naarmate ik ouder werd, ben ik meer op de voorgrond gaan treden. Harder praten, opvallen, ik dacht dat dit hoorde, dat ik er dan meer bij ging horen. Volgens mij deed iedereen dat. Het paste me eigenlijk niet, maar na een paar jaar werd het normaal voor me. Normaal met een randje, want ook al zat het niet lekker had ik niet het idee dat het anders kon. 

Drie jaar geleden, in 2014, ben ik vier maanden alleen gaan reizen. Omdat ik gedurende langere tijd echt op mijzelf was aangewezen, kwam ik niet onder vragen uit als: wat wil ik? Wat vind ik fijn? Wie ben ik? Onrustig en onzeker werd ik daarvan. Ik was zo gewend om beslissingen van anderen te laten afhangen. Hoe moet ik dit ineens alleen, en zelf doen? Of zal ik gewoon maar weer naar huis? Was een lastige tijd, the struggle was real.

Dankzij verschillende mensen en situaties, kwam ik aanraking met yoga, meditatie, de Oosterse levenskunst. Na de eerste kennismaking hiermee, heb ik urenlang van opluchting gehuild. Kan het ook zo? Het was als thuiskomen. Die weg volgend, kwam ik in aanraking met stilte. Het was alsof er laagjes van me afvielen. Laagjes van zelfbescherming, van aanpassen om erbij te horen. Patronen werden (en worden) zichtbaar in de stilte. Fucking confronterend kan het zijn. Doodeng. Maar in stilte kan ik zien, kan ik luisteren. Ik kan het omarmen. In stilte voel ik: het is OK. Alles is OK. Ben ik OK. Zijn gedachten gewoon gedachten, en niet per se de waarheid. Ik hoef er niet echt iets mee. Vaak schiet ik in de lach. Oooooh Eef, wat kan je je toch druk maken. Of: pffff het maakt allemaal echt niet zoveel uit. Gewoon fijn zijn. Simpel. 

Na meerdere stilteweekenden en stilteweken, ben ik aan het leren de stilte in mijn dagelijkse zijn te integreren. Een week of weekend of gehele dag in stilte kan zo fijn zijn. Ik stap dan uit mijn dagelijkse sores. Kan vanaf een afstandje naar mijn leven kijken. Dat geeft overzicht en rust. Ik voelde heel duidelijk de wens om het anker van stilte niet alleen tijdens 'vakantie' of tijdens een 'retraite' te voelen.  Stilte wordt meer een staat van zijn. En het mag zacht en fijn. Niet spartaans stil zitten. Maar comfortabel. Lief. Het leven an sich kan al een flinke uitdaging zijn.

Dat dagelijkse integreren lukt steeds beter. Heb mijn meer dan fulltime baan opgezegd. Ben regelmatig in de natuur. Ik plan zo min mogelijk. Daarmee kan ik in het moment zijn. En in het moment kan ik voelen waar ik dan zin in heb. Hier schrijf ik meer over waarom ik niet per se op vakantie hoef. En omdat ik de 'externe' wereld niet in controle heb, is het des te fijner dat ik een intern ankertje heb waar ik op kan terugvallen. Ook al barst het buiten los.

Ik wil de stilte delen en faciliteren, door fluisterhuisjes en fluisterwandelingen te organiseren. Ik volg nu een stiltemakerstraining bij de Stiltemaker om nog meer te leren over stilte en over het begeleiden van anderen.

In stilte. Van binnen naar buiten in plaats van andersom. Zelfliefde. Zelfvertrouwen. Vrijheid. Omarmen. Zijn met wat is. Dat. Zucht. Sssst..

Waarom ik niet per se op vakantie hoef.

Vijftig uur per week werken en dan heel erg uitkijken naar het weekend. Of maanden werken en uitkijken naar die drie weken vakantie als een lokkertje om de dagen door te komen. Heb het een tijdje geprobeerd. Niets voor mij. 

In februari zat ik in een soort stiltecentrum voor een week. Heerlijk, ik voelde me er thuis. Ik stuurde een sfeerfilmpje naar mijn vader: een beekje, uitzicht op groene bomen, een lekker ontbijtje dat ik in het raamkozijn zat te eten. Mijn vader zei: 'Kijk Eef, dát is vakantie!'. Ik kon alleen maar denken: 'nee, dít is Leven' (met hoofdletter). Zo wil ik het. Vanuit ontspanning werken.

Maar, hoe dan? Wat maakt dat 'vakantie' mij het gevoel geeft dat ik leef? Waarom wil ik op 'vakantie'? Weg willen van thuis, weg willen van wat ik doe, geeft mij het gevoel dat er iets mis is. Wat kan er anders? Zodat het nu fijn is, zodat ik nu leef?

Allereerst heb ik ontslag genomen bij die baan, heb ik nu een leuk parttime baantje. En tijd. Wat mij enorm helpt is om op vrije dagen niets te plannen. Ken je dat gevoel van wakker worden en denken: waar heb ik NU zin in? En dat dan doen. Een gevoel van vrijheid, van een keuze hebben. Ik had dat gevoel alleen op vakantie. Omdat ik thuis altijd alles maanden vooruit vol plande. Dat doe ik nu dus niet meer. En dan moet je soms nee zeggen, of op voorbehoud afspreken. Is niet altijd makkelijk, maar ik voel me er zoveel beter bij.
Soms doe ik nu een hele dag niks. Of ga ik naar het bos. Of drink ik alsnog met vijf mensen thee, ga ik eten bij mn zus en 's avonds dansen. Of zit ik de hele dag te werken aan mijn Even naar Eva plannen. Of ben ik bewust lange tijd stil. Ik hou zo van stilte... En soms zit ik een dag heel eenzaam te zijn omdat ik zin heb ik in contact, maar iedereen volgepland zit. Op een 'lege' dag is er ruimte om te kiezen.

Vanuit ruimte de boel laten ontstaan. Kijken wat er dan op mijn pad komt. Enne, fantaseren over nieuwe, prikkelende reizen doe ik zeker. Da's dan de kers op de taart. Ik heb nu geen vakantie nodig. Maar extraatjes zijn fijn. Zoals liften naar Praag deze zomer. En de Himalaya gaan mij vast een keer blaren en hoogteziekte bezorgen.. Maar alleen omdat ik er zin in heb, niet omdat het nodig is.