Met de gordijnen open

Waarom ik een uur lang stil heb gelegen tijdens een yogales. Het was 40 graden in Ubud, Bali. Best wel warm. Toch leek het me een goed idee een yogales te volgen. Ik stond toch een partij te zweten. In warrior pose - virabhadrasana, zoiets. Het lukte niet, ik werd duizelig. Ik wilde niet opgeven, want ja, 'dat is stom', 'ben niet voor niets 30 minuten hierheen gelopen', 'wat zal de rest wel niet denken', 'ik heb al betaald' etc. Je kent het wel. Maar ik was er klaar mee, het ging niet. Dus heb ik de rest van de les stilletjes op mn mat gelegen. De yogajuf zei: 'inspire others with doing what is good for you'. 

Oja. Dit doe ik voor mezelf. Ik ben hier nu niet voor anderen. En als ik nu liever stil lig, doe ik dat toch? Die herinnering kwam net weer in me op toen ik aan het dansen was. Ik had ineens zin om voluit te dansen in mijn woonkamer. Ondanks dat ik weet dat de air b&b gast aan de overkant van mijn huis naar binnen kan kijken. Hij is aan het werk achter zn laptop. Gewoon maar gegaan. Muziek hard aan, gordijnen open laten. Hier word ik blij van, dus dit doe ik. En dat mag hij best zien. 

Deze site voelt ook zo: als 'de gordijnen open hebben'. Dit ben ik, dit gebeurt er. Hier wereld, je mag het best zien. Spannend. Zelf doen en gaan. Schijt hebben. (Oke en wel lief blijven).