Mijn stilteverhaal.

Als kind was ik vooral aan het observeren. Aan het kijken, luisteren. Als na een druk gesprek aan tafel naar mijn mening werd gevraagd, had ik geen klinkklaar antwoord. Ik was te druk met luisteren. Met alle indrukken binnen laten komen. Anderen horen. 

Naarmate ik ouder werd, ben ik meer op de voorgrond gaan treden. Harder praten, opvallen, ik dacht dat dit hoorde, dat ik er dan meer bij ging horen. Volgens mij deed iedereen dat. Het paste me eigenlijk niet, maar na een paar jaar werd het normaal voor me. Normaal met een randje, want ook al zat het niet lekker had ik niet het idee dat het anders kon. 

Drie jaar geleden, in 2014, ben ik vier maanden alleen gaan reizen. Omdat ik gedurende langere tijd echt op mijzelf was aangewezen, kwam ik niet onder vragen uit als: wat wil ik? Wat vind ik fijn? Wie ben ik? Onrustig en onzeker werd ik daarvan. Ik was zo gewend om beslissingen van anderen te laten afhangen. Hoe moet ik dit ineens alleen, en zelf doen? Of zal ik gewoon maar weer naar huis? Was een lastige tijd, the struggle was real.

Dankzij verschillende mensen en situaties, kwam ik aanraking met yoga, meditatie, de Oosterse levenskunst. Na de eerste kennismaking hiermee, heb ik urenlang van opluchting gehuild. Kan het ook zo? Het was als thuiskomen. Die weg volgend, kwam ik in aanraking met stilte. Het was alsof er laagjes van me afvielen. Laagjes van zelfbescherming, van aanpassen om erbij te horen. Patronen werden (en worden) zichtbaar in de stilte. Fucking confronterend kan het zijn. Doodeng. Maar in stilte kan ik zien, kan ik luisteren. Ik kan het omarmen. In stilte voel ik: het is OK. Alles is OK. Ben ik OK. Zijn gedachten gewoon gedachten, en niet per se de waarheid. Ik hoef er niet echt iets mee. Vaak schiet ik in de lach. Oooooh Eef, wat kan je je toch druk maken. Of: pffff het maakt allemaal echt niet zoveel uit. Gewoon fijn zijn. Simpel. 

Na meerdere stilteweekenden en stilteweken, ben ik aan het leren de stilte in mijn dagelijkse zijn te integreren. Een week of weekend of gehele dag in stilte kan zo fijn zijn. Ik stap dan uit mijn dagelijkse sores. Kan vanaf een afstandje naar mijn leven kijken. Dat geeft overzicht en rust. Ik voelde heel duidelijk de wens om het anker van stilte niet alleen tijdens 'vakantie' of tijdens een 'retraite' te voelen.  Stilte wordt meer een staat van zijn. En het mag zacht en fijn. Niet spartaans stil zitten. Maar comfortabel. Lief. Het leven an sich kan al een flinke uitdaging zijn.

Dat dagelijkse integreren lukt steeds beter. Heb mijn meer dan fulltime baan opgezegd. Ben regelmatig in de natuur. Ik plan zo min mogelijk. Daarmee kan ik in het moment zijn. En in het moment kan ik voelen waar ik dan zin in heb. Hier schrijf ik meer over waarom ik niet per se op vakantie hoef. En omdat ik de 'externe' wereld niet in controle heb, is het des te fijner dat ik een intern ankertje heb waar ik op kan terugvallen. Ook al barst het buiten los.

Ik wil de stilte delen en faciliteren, door fluisterhuisjes en fluisterwandelingen te organiseren. Ik volg nu een stiltemakerstraining bij de Stiltemaker om nog meer te leren over stilte en over het begeleiden van anderen.

In stilte. Van binnen naar buiten in plaats van andersom. Zelfliefde. Zelfvertrouwen. Vrijheid. Omarmen. Zijn met wat is. Dat. Zucht. Sssst..