Hoezo ben jij altijd vrolijk?

Hoezo ben jij altijd vrolijk? Vroeg een collega laatst. Uhm. Ben ik niet. Het is zo makkelijk om alleen de fijne en vrolijke aspecten van je leven te delen. De rest 'hoort niet op Facebook' of voelt te intiem om te delen. Terwijl dat juist een verkeerd beeld schept. Dus. Een ander stukje Eva. Zucht, here we go.

Vorig jaar heb ik zes weken ziek thuis gezeten. Een deel daarvan volledig in de war. In paniek. Angstaanvallen. Mezelf kwijt. Nergens was het veilig. Er was een plekje onder m'n bed, tussen lades in, waar ik me kon verstoppen als 'ze' me kwamen halen. Voelde me moederziel alleen, onbegrepen en had het gevoel dat het nooit meer over zou gaan.

Pff holy shit. Nu dankbaar voor de ervaringen, voor de lessen, voor het vangnet van vrienden en familie. Grenzen aangeven, zelfliefde, goed voor m'n lijf zorgen. Blijven dansen Eef. Meer schijt aan anderen hebben en mijn eigen weg volgen. Ookal raak ik 'm soms weer even kwijt, ik heb m'n grond weer gevonden. En ik blijf leren. Maar holy. Shit. Ik maak een diepe buiging en voel mee met degene die er in zitten en/of er minder makkelijk uitkomen.

Leven kan best een dingetje zijn. Soms lukt 't niet alleen. Dan mag je echt om hulp vragen. En als 't goed met je gaat, knijp in je handjes.. Laten we oog hebben voor elkaar.